روز گذشته مدرسه شهید فهمیده در محله پیروزی مشهد به محل یادمان کوچکی برای دانش‌آموزان میناب تبدیل شد. مراسم چیدمان ۵هزار درنای سفید و مشکی که به شکل کوله‌پشتی با همراهی بیش از ۲۰۰ دانش‌آموز و به همت فرهنگسرای کودک و آینده و دانشگاه امام رضا(ع) برگزار شد، یادآور پرندگان کوچکی بود که امید سرزمینمان بودند، پرندگانی که نامردان زمان به بدترین شکل ممکن بال آن‌ها را سوزاندند.
داخل حیاط مدرسه فضای متفاوتی در جریان است؛ دانش‌آموزان دختر و پسر با فرم مدرسه همراه والدینشان آمده‌اند. بعضی‌ها کیفشان را به جای کتاب و دفتر پر از درنا کرده‌اند و وسط حیاط مدرسه مشغول چیدن هستند.
درناهای کاغذی انگار نماد کودکان شهید مینابی و نمایانگر آرزوها و خواب‌های ناتمام آن‌ها هستند. این تصویر با دیدن درناهایی که از درختان آویزان شده‌ و با هر وزش باد تکان می‌خورند پررنگ‌تر می‌شود. کوله‌پشتی‌های کوچک و بزرگ هم به یاد کوله‌های سوخته‌ای که همه ایران آن‌ها را می‌شناسند در قسمت‌های مختلف این طرح گذاشته شده و همزمان موسیقی‌های ملی و میهنی هم در فضای مدرسه پخش می‌شود و بعضی از بچه‌ها با آن همخوانی می‌کنند. عده‌ای هم مشتاقانه منتظرند تا طرح تکمیل شود و دور آن بایستند.
دو پسربچه با کلاه لبه‌دار منقش به پرچم ایران، دستنبدهای سه رنگ سبز، سفید و قرمز را به دست هم می‌بندند و دختربچه کوچکی هم، دلنوشته‌ای را در جمع خانواده‌ها برای کودکان میناب می‌خواند و از بهشتی شدن و نمره ۲۰ آن‌ها در روز آخر می‌گوید.
زهرا اسم دختر کوچکی است که وسط حیاط نشسته و برای تکمیل طرح کمک می‌کند، خودش می‌گوید دوست دارد با کارش به بچه‌های میناب نشان دهد به یادشان هست.
عرفان هم یکی از دانش‌آموزانی است که برای کمک آمده و در حال جا به جا کردن نیمکت‌های داخل حیاط مدرسه است تا خانواده‌ها روی آن بنشینند. قصد او از آمدن به این مراسم، انجام دادن یک کار هرچند کوچک برای زنده نگه داشتن یاد دانش‌آموزان میناب است.
مادر یکی از دانش‌آموزان هم همان‌طور که درنا می‌چیند از حال بدش با دیدن فیلم‌های عاشورای میناب می‌گوید و توضیح می‌دهد که این کار به او آرامش می‌دهد. این رویداد نه تنها یک رویداد احساسی، بلکه یک حرکت جمعی از طرف انسان‌هایی است که هرچند از جنگ دور بوده‌اند اما غم و بغض این حادثه به جسم ‌آن‌ها نفوذ کرده، حرکت کوچکی برای گرامیداشت یاد عزیزانی که زندگیشان در جنگ از بین رفته است. گرامیداشت بچه‌هایی که حالا به جای لب‌هایشان، چشم‌های‌ آن‌ها از درون قاب عکس‌ها با انسان صحبت می‌کنند.